«Προτιμάμε να μείνουμε χωρίς φαγητό στην Αθήνα πάρα να μείνουμε στην Τουρκία»

Ο Cumali Demirci (42)
Ο Cumali Demirci (42)

Ο Demirci που πέρασε μαζί με τα τέσσερα παιδιά του τον ποταμό Έβρο δηλώνει: “Δεν είναι εύκολο να παρατήσει κάποιος σαν και εμένα που αγαπάει την πατρίδα του πάρα τον εαυτό του,, την χώρα που γεννήθηκε και έζησε πολλά χρόνια. Πάρα ταύτα προτιμήσαμε να μην έχουμε φαγητό και να έρθουμε στην Αθήνα από το να μείνουμε στην Τουρκία. Κκατεβαίνοντας προς τις αποβάθρες του μετρό στην Ομόνοια ανάμεσα από κουρασμένα πρόσωπα και προβληματικά βλέμματα θα βρεθείτε στα κόκκινα τρένα του ηλεκτρικού. Αν και για τους Αθηναίους και τους τουρίστες η πλατεία σημαίνει Σύνταγμα, για τους πρόσφυγες και τους εξόριστους το σημείο συνάντησης είναι η Ομόνοια, σε κάποιες περιπτώσεις και το Μοναστηράκ. Ο Cumali Demirci, από τους νέους κατοίκους της Αθήνας, μη έχοντας και πολλές επιλογές, νοίκιασε ένα σπίτι κοντά από το ηλεκτρικό. Το συμβολαιο της προσορινης κατοικίας του βρικεται σε κοντινή απόσταση με το στάδιο Καραϊσκάκη είναι μόλις για ένα μήνα. Επειδή μάλλον στην περιοχή αυτή κατοικούν Έλληνες από την Κωνσταντινούπολη όπου μιλάνε και Τουρκικά, οι Τούρκοι πρόσφυγες που αναζητούν την ελευθερία τους στην Ελλάδα αγάπησαν πολύ την περιοχή αυτή.

οικογένεια Demirci
οικογένεια Demirci

Έχασε την δουλειά του με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου

O Cumali Demirci ήταν ένας από αυτούς που έχασαν την δουλειά τους με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Ήταν απόφοιτος παιδαγωγικού τμήματος και εργαζόταν ως δημόσιος υπάλληλος. Όταν συνελήφθη η σύζυγός του η κόρη τους ήταν ακόμα 5 ημερών. Μετά την αποφοίτησή του στο πανεπιστήμιο Çukurova εργάστηκε στα σχολεία του κινήματος Χιζμετ. Το 2011 ξεκίνησε να εργάζεται στο υπουργείο γεωργίας. Μετά το στημένο πραξικόπημα, έχασε τη δουλειά του με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Ύστερα από πολλές έρευνες που έγιναν στα σπίτια των συγγενών προσώπων, οι ανησυχίες του αυξήθηκαν. O Demirci που αντιλήφθηκε ότι η Τουρκία δεν είναι πλέον μια ασφαλής χώρα για την οικογένεια του, πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει την χώρα του:”Δεν το πίστευα, όταν είδα να αναφέρεται το όνομα μου σε λίστες τρομοκρατών, ήμουν καταζητουμενος ακόμη και σε πόλης που δεν είχα πέραση ουτε μια μέρα της ζωής μου. Κυκλοφόρησε το όνομα μου με ψευδείς κατηγορίες εις βάρος μου σε τοπικές εφημερίδες.

Ετοιμαστείτε, φεύγουμε

Μετά από 2 μέρες βρέθηκαν στην Αδριανουπολη, στον ποταμό Έβρο. Γνωρίζοντας το τραγικό τέλος της οικογένειας Maden που πνίγηκαν στο Αιγαίο και άλλες παρόμοιες τραγικές ιστορίες, πήραν την απόφαση να περάσουν απέναντι, στην Ελλάδα. Ο Demirci λέει ότι έψαξε διακινητές αλλά ήθελαν πολλά λεφτά. Και έτσι αποφάσισαν να αγοράσουν ένα φουσκωτό και να προσπαθήσουν μόνοι τους. Έπρεπε να κινηθούν πολύ γρήγορα, και έτσι ξέχασαν ακόμα να βάλουν και τα σωσίβια τους. ”Δεν ήξερα τίποτα από φουσκωτά και ήταν η πρώτη φορά που το έκανε αυτό. Κάνοντας κύκλους αντίθετα προς τη ροή φτάσαμε στην άλλη πλευρά. Τα δέκα λεπτά μας φάνηκαν σαν ώρες. Προσπάθησα να δέσω το φουσκωτό αλλά στην πρώτη προσπάθεια έπεσα στα νερά, το ίδιο και στην δεύτερη περίπτωση. Έτσι το κινητό μου, λεφτά, διαβατήρια και ότι είχα πανό μου βραχηκαν” λέει ζώντας ξανά τις ίδιες τρομακτικές στιγμές. Έτσι έφτασαν στην Ελλάδα χωρίς να πιαστούν από τις τουρκικές αρχές. Η Ελληνική αστυνομία αντιλήφθηκε την κατάσταση και τους οδήγησε στο προσφυγικό κέντρο όπου και έμειναν δύο μέρες. Μετά από την διενέργεια των πράξεων που απαιτείται πήραν τη προσωρινή άδεια διαμονής και έφτασαν με λεωφορείο πρώτα στην Θεσσαλονίκη και μετά στην Αθήνα. Για τον Demirci και την οικογένειά του που εργάζονταν ως δημόσιοι υπάλληλοι στην Τουρκία, ξεκίνησαν δύσκολες μέρες. Σε μια άγνωστη πόλη, με μια άγνωστη γλώσσα δυσκολεύτηκε πολύ στην καθημερινή ζωή. Αν και εξ αρχής σκευτηκε οτι θα κάτσουν 2 μέρες στην Αθήνα και θα συνεχίσουν για την Ευρώπη, τελικά δεν έγινε αυτό. Στην αρχή νομίζαμε ότι θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα όταν περάσουμε στην Αθήνα αλλά δεν είχαμε ούτε τα ταξιδιωτικά μας έγγραφα ούτε λεφτά. Τελικά είδαμε ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι όπως τα είχαμε ονειρευτεί. Ο μοναδικός τρόπος να αποκτήσουμε ταξιδιωτικά έγγραφα ήταν το να έρθουμε σε επαφή με άτομα που κάνουν αυτή τη δουλειά λαθραία και να τους δώσουμε πολλά λεφτά. Αλλά η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν να βρω σπίτι. Οι ιδιοκτήτες ενικιαζαν τα σπίτια τους για μια εβδομάδα ή το πολύ για ένα μήνα και ζητούσαν πιστωτική κάρτα. Δεν είχα και πολλά λεφτά λέει ο Demirci. Όταν ψάχναμε σπίτι λέει O Demirci γνωρίσαμε και άλλους ανθρώπους που βιώνουν τις ίδιες δυσκολίες με εμάς. Μια μέρα περιμένοντας στο Σύνταγμα τον μεσίτη που θα μας βοηθούσε για να βρούμε ένα σπίτι είδαμε τον μικρό μας υιό να παίζει με ένα άλλο αγοράκι σκευτικαμε πως δεν μπορεί να μάθει σε 2 μέρες ελληνικά ώστε να μπορεί να μιλάει. Έτσι πλησίασα τους γονείς αυτού του παιδιού και είδα πως είναι Τούρκοι. Ήταν μια γυναίκα που είχε και γερμανική υποικοοτητα, πήγε να περάσει τις διακοπές της στην Τουρκία αλλά έκανε το λάθος να εκφράσει τις αντίθετες απόψεις του με την κυβέρνηση. Στο αεροδρόμιο την συναιλαβαν και την ακύρωσαν το διαβατήριο. Με τον ίδιο τρόπο που ήρθαμε εμείς στην Ελλάδα έτσι και η κυρία αυτή είχε ακολουθήσει το ίδιο δρομολόγιο. Η οικογένεια αυτή βοήθησε την οικογένεια Demirci να βρουν ένα σπίτι για 3 ημέρες. Αλλά κατάσταση του σπιτιού δεν ήταν κατάλληλη για την διαβίωση των παιδιών. Βρήκαν ένα άλλο σπίτι για μια εβδομάδα και τελικά καταλήξαμε να νοικιάσουν το σπίτι που μένουν τώρα. Ο Demirci δηλώνει πως και στην Τουρκία δεν είχαν οικονομικές ανέσεις . Και αυτός και η σύζυγός του δούλευαν χρόνια ως δημόσιοι υπάλληλοι. Είχαμε ένα αυτοκίνητο που το είχαμε πάρει με δάνειο από τους συγγενής, το πούλησα και αυτό.

Διαλέξαμε την ελευθερία

Κλαίει ο Demirci και αναφέρει: Δεν ήταν εύκολο να φύγουμε από τη χώρα μας που την αγαπήσαμε περισσότερο και από τον εαυτό μας, αλλά δεν ήταν δυνατόν να ζήσουμε χωρίς ελευθερία, και φύγαμε. Είδαμε και την κατάσταση εδώ στην Ελλάδα. Προτιμάμε να μην έχουμε φαγητό εδώ στην Ελλάδα αλλά να μην ζούμε στην Τουρκία. Η παρηγοριά μας είναι η αγάπη και η φιλοξενία που μας πρόσφεραν η Έλληνες. “ Οι Έλληνες να ζήσουν, είναι πολύ ευγενικοί άνθρωποι. Εμείς χρόνια νομίζαμε ότι είμαστε εχθροί, τελικά καμιά σχέση. Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι, αλλά οι περισσότεροι Έλληνες είναι πολύ ευγενικοί και πολύ φιλάνθρωποι. Για να καταλάβουμε αυτό τελικά έπρεπε να έρθουμε με ζήσουμε εδώ στην Αθήνα. Στην Τουρκία η κατάσταση οι Έλληνες παρουσιάζονται πολύ διαφορετικά. Καθημερινά αντιμετοπιζουμε πολύ καλές συμπεριφορές . Έχουμε έναν φίλο, είναι μηχανικός υπολογιστών και η σύζυγός της ιατρός. Έψαχναν σπίτι για μας. Στη Δάφνη βρέθηκε ένα σπίτι αλλά αρκετά ακριβό, 700 ευρό. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού δεν ήθελε να μείνουν και 2 οικογένειες στο σπίτι του. Τελικά δέχτηκε να περνάει ενοίκιο 400 ευρό αλλά να μένει μόνο μια οικογένεια. Το φαντάζεστε λέει ο Demirci για να μας βοηθήσει δέχεται να στερηθεί 300 ευρό από το εισόδημα του. Τα σχέδια του Demirci είναι να εγκαταλείψει και την Αθήνα. Η έλλειψη εργασιακών θέσεων στην Αθήνα δυσκολεύει και αυτούς και τις άλλες 500 οικογένειες που έχουν εγκατασταθεί στην Αθήνα. Αν και η ανυσιχιες και την σύζυγο Αϊσε και για τα παιδιά τους την İdil, τον Abdullah, τον Ahmet, και των Akif είναι αρκετές, ήδη τα παιδιά ξεκίνησαν να πηγαίνουν στα δημοτικά σχολεία της περιοχής. Πάρα πολλές οικογένειες έχουν μείνει στην Αθήνα χωρίς να ξέρουν τη θα κάνουν. Έχουν αυξηθεί τα οικονομικά προβλήματα και κατά τον Demirci περίπου 200 οικογένειες θα μείνουν χωρίς λεφτά σε πολύ κοντινό μέλλον. Πρέπει να γίνει άμεσα κάτι για αυτούς τους ανθρώπους λέει.

Δεν είναι εχθρός τους αλλά με έχουν πληγώσει πολύ

Ο Demirci μας αναφέρει πως δεν είναι κανενός εχθρός στην Τουρκία αλλά με όλα αυτά που μας έκαναν, μας πλήγωσαν πλήγωσαν πάρα πολύ. Ούτε οι συγγενής τους αλλά ούτε και οι φίλοι τους πλέον δεν τους περνούν τηλέφωνα. Εγώ τους βοήθησα πάντα, σε κάθε δύσκολη στιγμή στάθηκα δίπλα τους, αλλά τώρα δε τους ενδιαφέρει τι κάνουμε. Αναφέρει χαρακτηρηστικα ότι όλη τη του ζωή δεν έχει κάνει κανένα κακό σε κανέναν, αλλά αν έχει γίνει μια αδικία προς εμάς σίγουρα κάποια μέρα δικαιοσύνη θα μας δικαιώσει. Από αυτό δεν πρόκειται να παραιτηθώ είναι δικαίωμα μου. Με τα λόγια του φανερώνει την θέλησή του για επιστροφή στην Τουρκία κάποια μέρα. Η μεγαλύτερη λύπη του είναι το να μην βρίσκεται δίπλα στην μητέρα του που βρίσκεται σε τελικό στάδιο του καρκίνου. Αναφέρει πως όταν απεβίωσε ο πατέρας του τον έβαλε στον φέρετρο με τα χέρια του το ίδιο και με τον αδελφό του που τον έχασε σε αυτκινητικο ατύχημα . “Λυπάμαι πολύ που δεν είμαι δίπλα στην μητέρα μου που με έχει τόσο ανάγκη αυτό τη στιγμή.»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s